ANG MGA KAGALINGAN NG ATING PINUNO, ANG PROPETA

May daan-daang aklat na naglalahad ng mga kagalingan ni Muhammad ’alaihis-salâm. Ang kagalingan (fadîla) ay nangangahulugang kahigitan. Ang ilan sa kanyang mga kahigitan ay inilalahad sa ibaba: 1. Sa lahat ng nilikha, ang unang nilikha ay ang nûr at ang kaluluwa ni Muhammad ’alaihis-salâm. 2. Isinulat ng Allâhu ta’âlâ ang kanyang pangalan sa ’Arsh, sa mga Paraiso at sa pitong patong ng langit. 3. Sa mga talulot ng isang rosas na tumutubo sa India ay nakasulat ang “Lâ ilâha illallâh Muhammadun Rasûlullah”. 4. Sa isang isdang nahuli sa isang ilog malapit sa lungsod ng Basra, nakitang nakasulat sa kanang bahagi nito ang “Allah” at sa kaliwang bahagi ang “Muhammad”. Marami ang mga pangyayaring katulad nito. Sa ikadalawandaang pahina ng aklat na A History of Fishes, na inilimbag sa London noong 1975, ay may larawan ng isang isda na sa buntot nito ay nakasulat sa mga titik ng Qur’ân al-karîm ang “Shânullâh”. Sa kalakip na paliwanag ay ipinabatid na sa kabilang bahagi ng buntot ay nakasulat naman ang “Lâ ilâha illallâh”. Napakarami ng halimbawa nito. 5. May mga anghel na walang ibang tungkulin kundi ang bigkasin ang pangalan ni Muhammad ’alaihis-salâm. 6. Ang pag-uutos sa mga anghel na magpatirapa (sajda) sa harap ni Hadrat Âdam ay dahil nasa kanyang noo ang nûr ni Muhammad ’alaihis-salâm. 7. Ipinabatid ng Allâhu ta’âlâ sa lahat ng propeta na darating si Muhammad ’alaihis-salâm; at bukod dito, na iutos nila sa kanilang mga umma na sumampalataya sa kanya kung aabutin nila ang kanyang panahon. 8. Nang malapit na siyang isilang sa mundo, napakadakilang mga tanda ang nasaksihan. Nakasulat ang mga ito sa mga aklat ng kasaysayan at ng mawlid. 9. Nang siya’y isilang sa mundo, nakitang putol na ang kanyang pusod at tuli na siya. 10. Nang siya’y isilang sa mundo, hindi na nakaakyat ang mga shaytân sa langit at hindi na nakapagnakaw ng balita mula sa mga anghel. 11. Nang siya’y isilang sa mundo, ang lahat ng diyus-diyusan sa lupa at ang mga rebultong sinasamba ay napasubsob. 12. Ang kanyang duyan ay iniuugoy ng mga anghel. 13. Habang nasa duyan, nakikipag-usap siya sa buwan sa langit. Kumikiling ito sa direksiyong itinuturo niya ng kanyang pinagpalang daliri. 14. Nagsimula siyang magsalita habang nasa duyan pa. 15. Noong bata pa siya, habang naglalakad sa mga lantad na lugar, may isang ulap na kasabay niyang gumagalaw sa tapat ng kanyang ulo at nagbibigay sa kanya ng lilim. Nagpatuloy ang ganitong kalagayan hanggang sa magsimula ang kanyang pagkapropeta. 16. Ang bawat propeta ay may tatak ng pagkapropeta sa ibabaw ng kanyang kanang kamay. Ngunit ang kay Muhammad ’alaihis-salâm ay nasa gitna ng kanyang pinagpalang likod, malapit sa kaliwang paypay, sa tapat ng kanyang puso. Nang hugasan ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang kanyang puso at isara ang kanyang dibdib, tinatakan niya ang kanyang likod ng tatak na dala niya mula sa Paraiso.

17. Kung paanong nakikita niya ang nasa kanyang harapan, nakikita rin niya ang nasa kanyang likuran.

18. Kung paanong nakakikita siya sa liwanag, nakakikita rin siya sa dilim. 19. Ang kanyang laway ay nagpatamis sa mapapait na tubig, nagbigay ng lunas sa mga maysakit, at naging pagkain ng mga sanggol na tulad ng gatas. 20. Habang natutulog ang kanyang mga mata, gising ang kanyang puso. (Ganito rin ang lahat ng propeta.) 21. Kailanman sa kanyang buhay ay hindi siya naghikab. 22. Ang kanyang pinagpalang pawis ay mabango na tulad ng rosas. Isang mahirap na tao na nagpapakasal ng kanyang anak na babae ang humingi sa kanya ng tulong. Nang sandaling iyon ay wala siyang maibibigay. Naglagay siya ng kaunting pawis niya sa isang maliit na bote at ibinigay ito. Kapag ipinapahid iyon ng dalaga sa kanyang mukha at ulo, nagiging mabango na tulad ng almiskle ang kanyang bahay. Nakilala ang kanyang bahay sa pangalang “ang mabangong bahay”. 23. Bagaman katamtaman ang kanyang taas, kapag kasama siya ng matatangkad na tao, mukha siyang mas matangkad kaysa sa kanila. 24. Kapag naglalakad siya sa liwanag ng araw at ng buwan, hindi lumalapat sa lupa ang kanyang anino. 25. Hindi dumarapo sa kanyang katawan at kasuotan ang langaw, lamok at iba pang mga insekto. 26. Gaano man katagal niyang isuot ang kanyang damit-panloob, hindi ito kailanman dumurumi. 27. Sa tuwing siya’y naglalakad, sumusunod sa kanyang likuran ang mga anghel. Kaya pinauuna niya sa paglalakad ang kanyang mga Sahâba, at sinasabi: “Iwan ninyo ang aking likuran para sa mga anghel.”1 28. Kapag tumapak siya sa bato, naiiwan sa bato ang bakas ng kanyang paa. Kapag naglalakad siya sa buhangin, wala siyang iniiwang anumang bakas. Kapag tumutugon siya sa pangangailangan ng katawan, bumubuka ang lupa at nananatili sa loob ng lupa ang ihi at ang mga katulad nito. (Ganito rin ang lahat ng propeta.) 29. Sa lahat ng tao at anghel, sa kanya ibinigay ang pinakamaraming kaalaman. Bagaman siya’y ummî, ibig sabihin bagaman wala siyang natutuhan sa sinuman, ipinabatid sa kanya ng Allâhu ta’âlâ ang lahat ng bagay. Kung paanong ipinabatid kay Âdam ’alaihis-salâm ang pangalan ng lahat ng bagay, gayundin ipinabatid sa kanya ang pangalan at kaalaman ng lahat ng bagay. 30. Ipinabatid sa kanya ang mga pangalan at mga anyo ng kanyang umma at ang lahat ng magaganap sa gitna nila. 31. Ang kanyang talino ay higit kaysa sa talino ng lahat ng tao. 32. Ang lahat ng magagandang ugaling maaaring matagpuan sa mga tao ay ipinagkaloob sa kanya. Nang tanungin ang dakilang makatang si ’Umar ibn al-Fârid: “Bakit hindi mo pinuri si Rasûlullah?”, sinabi niya: “Naunawaan ko na hindi ko kakayaning purihin siya. Wala akong natagpuang mga salitang maipupuri sa kanya.”

“Hindi ako masisiyahan na manatili sa Impiyerno ang kahit isa sa aking umma” Hadîth sharîf

33. Sa kalima-i shahâda, sa adhân, sa iqâma, sa tashahhud ng salât, sa maraming panalangin, sa ilang gawain ng pagsamba at sa mga khutba, sa pagbibigay ng payo, sa mga panahon ng kagipitan, sa libingan, sa Araw ng Pagtitipon (mahshar), sa Paraiso at sa dila ng bawat nilikha, inilagay ng Allâhu ta’âlâ ang kanyang pangalan sa tabi ng Kanyang sariling pangalan. 34. Ang pinakadakila sa kanyang mga kahigitan ay ang pagiging Habîbullah niya. Ginawa siya ng Allâhu ta’âlâ na Kanyang minamahal at kaibigan. Minahal Niya siya nang higit kaysa sa lahat at sa bawat anghel. Sinabi Niya: “Kung ginawa Kong Khalîl si Ibrâhîm, ginawa naman Kita na Aking Habîb.”

35. Ang marangal na âyat na may kahulugang “Ibibigay Ko sa iyo ang lahat ng iyong naisin hanggang sa ikaw ay masiyahan (hanggang sa sabihin mong ‘Sapat na!’)”2 ay pangako na ipagkakaloob ng Allâhu ta’âlâ sa Kanyang Propeta ang lahat ng kaalaman, ang lahat ng kahigitan, ang mga kautusan ng Islam, ang tulong at tagumpay laban sa kanyang mga kaaway, ang mga pagsakop at mga tagumpay para sa kanyang umma, at sa Araw ng Paghuhukom ang lahat ng uri ng pamamagitan at mga tajalliyât. Nang ipanaog ang marangal na âyat na ito, tumingin siya kay Jibrîl ’alaihis-salâm at sinabi: “Hindi ako masisiyahan na manatili sa Impiyerno ang kahit isa sa aking umma.” 36. Sa Qur’ân al-karîm, tinawag ng Allâhu ta’âlâ ang bawat propeta sa kanyang sariling pangalan; ngunit si Muhammad ’alaihis-salâm ay tinawag Niya nang ganito: “O Aking Rasûl! O Aking Propeta!” 37. Nagsasalita siya sa bawat diyalekto ng wikang Arabe sa napakalinaw at madaling maunawaang paraan. Sinasagot niya sa kanilang sariling diyalekto ang mga dumarating mula sa iba’t ibang lugar at nagtatanong sa kanya. Namamangha ang mga nakaririnig. Sinasabi niya: “Pinalaki ako ng Allâhu ta’âlâ sa pinakamagandang paraan.”3

38. Sa kaunting salita ay marami siyang naipahahayag. Ang kanyang mahigit sa isang daang libong hadîth sharîf ay nagpapakitang siya ay “Jawâmi’ al-kalim”.

Sinabi ng ilang iskolar: “Ipinabatid ni Muhammad ’alaihis-salâm ang apat na saligan ng relihiyong Islam sa pamamagitan ng apat na hadîth:

- ‘Ang mga gawa ay hinahatulan ayon sa layunin.’4

- ‘Ang halâl ay malinaw, at ang harâm ay malinaw.’5

- ‘Kailangang magharap ng saksi ang nagsasakdal, at kailangang manumpa ang isinasakdal.’6 at

- ‘Hindi magiging ganap ang îmân ng isang tao hangga’t hindi niya hinahangad para sa kanyang kapatid sa relihiyon ang hinahangad niya para sa kanyang sarili.’7 Sa apat na hadîth na ito, ang una ay ang saligan ng pagsamba (’ibâda), ang ikalawa ay ng mga pakikipag-ugnayan (mu’âmalât), ang ikatlo ay ng mga alitan (khusûmât), ibig sabihin ng mga gawain ng katarungan at pamamahala, at ang ikaapat ay ng kaalaman tungkol sa wastong asal at pag-uugali.”8

39. Si Muhammad ’alaihis-salâm ay masûn at ma’sûm. Kailanman ay hindi siya nakagawa ng anumang kasalanan, sinasadya man o hindi, malaki man o maliit, bago man o pagkatapos ng kanyang ikaapatnapung taon. Kailanman ay hindi nakita sa kanya ang anumang pangit na kilos. 40. Iniutos sa mga Muslim na batiin ng salâm si Muhammad ’alaihis-salâm habang nakaupo sa salât sa pamamagitan ng pagbigkas ng “As-salâmu ’alaika ayyuhan-nabiyyu wa rahmatullâhi”. Sa salât ay hindi pinahihintulutang bumati ng salâm sa ibang propeta o sa mga anghel. 41. Sa isang hadîth qudsî ay sinabi: “Kung hindi dahil sa iyo, wala sana Akong nilikhang anuman!”9

42. Ang ibang mga propeta ay sila mismo ang sumagot sa mga paninirang-puri ng mga di-mananampalataya. Ngunit sa mga paninirang-puring ibinato kay Muhammad ’alaihis-salâm, ang Allâhu ta’âlâ ang sumagot at nagtanggol sa kanya. 43. Ang bilang ng umma ni Muhammad ’alaihis-salâm ay higit kaysa sa kabuuang bilang ng mga umma ng lahat ng ibang propeta. Higit silang dakila at higit na marangal kaysa sa mga iyon. Ipinabatid sa mga hadîth sharîf na ang dalawang-katlo ng mga papasok sa Paraiso ay magmumula sa umma na ito. 44. Ang mga gantimpalang ibibigay kay Rasûlullah ay maraming ulit na higit kaysa sa mga gantimpalang ibibigay sa ibang mga propeta.

Sa gumagawa ng isang tinanggap na pagsamba at isang mabuting gawa, ibibigay ang gantimpala, at ganoon din kalaki ang ibibigay sa kanyang guro. Sa guro ng kanyang guro ay apat na ulit, sa guro ng gurong iyon ay walong ulit, at sa sumunod pang guro ay labing-anim na ulit; sa ganitong paraan, hanggang kay Rasûlullah, ang bawat guro ay bibigyan ng dobleng gantimpala ng kanyang mag-aaral. Halimbawa, sa ikadalawampung guro ay ibibigay ang 524,288 gantimpala. Bibigyan si Muhammad ’alaihis-salâm ng gantimpala para sa bawat gawa ng bawat isa sa kanyang umma.

Kung pag-iisipan ayon sa pagtutuos na ito ang bilang ng mga gantimpalang ibibigay kay Muhammad ’alaihis-salâm para sa bawat gawa, walang nakaaalam ng kabuuang dami ng mga ito maliban sa Allâhu ta’âlâ. Ipinabatid na ang mga salaf-i sâlihîn ay higit na mainam at higit na dakila kaysa sa mga dumating pagkatapos nila. Sa usapin ng bilang ng gantimpala, malinaw ang kahigitang ito. 45. Ipinagbawal (harâm) ang tawagin siya sa kanyang pangalan, ang magsalita nang malakas sa kanyang harapan, ang tawagin siya mula sa malayo, at ang mauna sa kanya sa daan. Ang mga umma ng ibang mga propeta ay tumatawag sa kanilang mga propeta sa kanilang pangalan. 46. Dalawang ulit niyang nakita si Jibrîl ’alaihis-salâm sa kanyang anyong anghel. Walang ibang propetang nakakita sa kanya sa kanyang tunay na anyo. 47. Dalawampu’t apat na libong ulit siyang pinuntahan ni Jibrîl ’alaihis-salâm. Sa ibang mga propeta, ang pinakamadalas niyang pinuntahan ay si Mûsâ ’alaihis-salâm: apat na raang ulit.

“Ang sinumang kumakaaway sa aking Ahl al-Bayt ay mapagkunwari (munâfiq)” Hadîth sharîf

48. Madalas ding dumating kay Muhammad ’alaihis-salâm si Isrâfîl ’alaihis-salâm. Sa ibang mga propeta (’alaihimus-salawâtu wat-taslîmât) ay si Jibrîl ’alaihis-salâm lamang ang dumarating. 49. Pinahihintulutan ang manumpa sa Allâhu ta’âlâ alang-alang kay Muhammad ’alaihis-salâm; alang-alang sa ibang mga propeta at sa mga anghel ay hindi ito pinahihintulutan. 50. Pagkatapos ni Muhammad ’alaihis-salâm, ipinagbawal (harâm) sa iba na pakasalan ang kanyang mga asawa, at sa ganitong diwa ay ipinabatid na sila ang mga ina ng mga mananampalataya.

Ang mga asawa ng ibang mga propeta (’alaihimus-salawâtu wat-taslîmât) ay maaaring nakapinsala sa kanila o walang naidulot na pakinabang sa kanila. Ngunit ang pinagpalang mga asawa ni Muhammad ’alaihis-salâm (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhunna) ay naging katulong niya sa mga gawain ng mundo at ng Kabilang-buhay; nagtiis sila sa kahirapan, nagpasalamat, at naglingkod nang malaki sa pagpapalaganap ng Islam. 51. Ang pagkakamag-anak sa lahi at sa sanhi (nasab at sabab), ibig sabihin sa dugo at sa kasal, ay walang pakinabang sa Araw ng Paghuhukom. Hindi kabilang dito ang mga kamag-anak ni Rasûlullah. 52. Ang pagtataglay ng pangalan ni Rasûlullah ay kapaki-pakinabang sa mundong ito at sa Kabilang-buhay. Ang mga tunay na mananampalatayang nagtataglay ng kanyang pangalan ay hindi papasok sa Impiyerno. 53. Ang bawat salita at bawat gawa niya ay tama. Ang bawat ijtihâd niya ay pinagtitibay ng Allâhu ta’âlâ. 54. Ang pag-ibig sa kanya ay fard sa lahat. Sinabi niya: “Ang umiibig sa Allâhu ta’âlâ ay umiibig sa akin.” Ang tanda ng pag-ibig sa kanya ay ang pagsunod sa kanyang relihiyon, sa kanyang landas, sa kanyang sunna at sa kanyang pag-uugali. Sa Qur’ân al-karîm ay iniutos sa kanya na sabihin: “Kung susundin ninyo ako, iibigin kayo ng Allâhu ta’âlâ.”

55. Wâjib ang pag-ibig sa kanyang Ahl al-Bayt. Sinabi niya: “Ang sinumang kumakaaway sa aking Ahl al-Bayt ay mapagkunwari (munâfiq).” Ang Ahl al-Bayt ay ang kanyang mga kamag-anak na harâm sa kanila ang tumanggap ng zakât. Sila ang kanyang mga asawa at ang mga mananampalataya mula sa angkan ng kanyang lolo na si Hâshim, ibig sabihin ang mga nagmula sa lahi nina ’Alî, ’Aqîl, Ja’far Tayyâr at ’Abbâs.

56. Wâjib ang pag-ibig sa lahat ng kanyang Sahâba. Sinabi niya: “Huwag ninyong kaawayin ang aking mga Sahâba pagkatapos ko! Ang pag-ibig sa kanila ay pag-ibig sa akin. Ang pagkapoot sa kanila ay pagkapoot sa akin. Ang nananakit sa kanila ay nananakit sa akin. At ang nananakit sa akin ay nananakit sa Allâhu ta’âlâ. Pinarurusahan ng Allâhu ta’âlâ ang nananakit sa Kanya.”

57. Lumikha ang Allâhu ta’âlâ para kay Muhammad ’alaihis-salâm ng dalawang katulong sa langit at dalawa sa lupa. Sila ay sina Jibrîl, Mîkâ’îl, Abû Bakr at ’Umar (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhum ajma’în).10 58. Ang bawat isa, lalaki man o babae, na pumanaw sa hustong gulang ay tatanungin sa kanyang libingan tungkol kay Muhammad ’alaihis-salâm. Kung paanong itatanong: “Sino ang iyong Panginoon?”, itatanong din: “Sino ang iyong Propeta?” 59. Ang pagbasa ng mga hadîth sharîf ni Muhammad ’alaihis-salâm ay pagsamba. Ang bumabasa ay binibigyan ng gantimpala.

Sa pagbasa ng hadîth sharîf, mustahabb ang magsagawa ng wudû, magsuot ng malinis na kasuotan, magpahid ng pabango, ilagay ang aklat ng hadîth sharîf sa isang mataas na lugar, ang hindi pagtayo ng bumabasa para sa mga dumarating mula sa labas, at ang hindi pag-uusap ng mga nakikinig sa isa’t isa. Ang mukha ng mga patuloy na bumabasa ng mga hadîth sharîf ay nagiging maliwanag sa nûr, makinang at maganda. Kailangan ding pag-ingatan ang mga tuntuning ito ng wastong asal kapag binabasa ang Qur’ân al-karîm. 60. Upang kunin ang kanyang pinagpalang kaluluwa, dumating si ’Azrâ’îl ’alaihis-salâm sa anyong tao. Humingi siya ng pahintulot na pumasok. 61. Sa kanyang libingan ay buhay siya sa isang buhay na hindi natin nalalaman. Sa libingan ay binabasa niya ang Qur’ân al-karîm at nagsasagawa siya ng salât. (Ganito rin ang lahat ng propeta.) 62. Ang mga anghel na nakaririnig sa mga Muslim na bumibigkas ng salawât para kay Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) saanmang dako ng mundo ay pumupunta sa kanyang libingan at ibinabalita ito sa kanya. Araw-araw ay libu-libong anghel ang dumadalaw sa kanyang libingan. 63. Ang lupa sa loob ng kanyang libingan ay higit na dakila kaysa sa alinmang lugar, kaysa sa Ka’ba at kaysa sa mga Paraiso. 64. Ang mga gawa at mga pagsamba ng kanyang umma ay ipinakikita sa kanya tuwing umaga at gabi. Nakikita rin niya ang mga gumagawa ng mga ito, at nananalangin siya upang patawarin ang mga nagkakasala. 65. Ang pagdalaw sa kanyang libingan ay mustahabb din para sa mga babae. Ang ibang mga libingan naman ay pinahihintulutan lamang nilang dalawin sa mga oras na walang gaanong tao at sa kasuotang nararapat sa isang Muslim. 66. Gaya noong siya’y nabubuhay pa, pagkatapos din ng kanyang pagpanaw, tinatanggap ng Allâhu ta’âlâ saanmang dako ng mundo at sa anumang oras ang panalangin ng mga gumagawa ng tawassul sa pamamagitan niya, ibig sabihin ng mga humihiling alang-alang sa kanya at bilang paggalang sa kanya.

Isang taga-nayon ang lumapit sa kanyang libingan at nagsabi: “O aking Panginoon! Iniutos Mo ang pagpapalaya ng mga alipin. Siya ang Iyong Propeta, at ako ay isa sa Iyong mga alipin. Alang-alang sa Iyong Propeta, palayain Mo ako mula sa apoy ng Impiyerno!” Pagkatapos ay narinig ang isang tinig: “O Aking lingkod! Bakit ang paglaya mo lamang ang hiniling mo? Bakit hindi mo hiniling na palayain ang lahat ng Aking mga lingkod? Humayo ka na! Pinalaya na Kita mula sa Impiyerno.”

Si Hâtim Asamm, isa sa mga tanyag na awliyâ, ay tumayo sa tabi ng libingan ni Rasûlullah at nagsabi: “O aking Panginoon! Dinalaw ko ang libingan ng Iyong Propeta. Huwag Mo akong pauwiin nang walang dala!” Pagkatapos ay narinig ang isang tinig: “O Aking lingkod! Tinanggap Ko ang pagdalaw mo sa libingan ng Aking Habîb. Pinatawad Kita at ang mga dumalaw na kasama mo.”

Sinabi ni Imâm Ahmad Qastallânî (rahmatullâhi ’alaih): “Ilang taon akong nagdusa sa isang karamdaman. Hindi nakatagpo ng lunas dito ang mga manggagamot. Isang gabi sa Mecca ay taimtim akong nagsumamo kay Rasûlullah. Nang gabing iyon ay nakakita ako ng isang tao sa panaginip. Sa papel na nasa kanyang kamay ay nabasa ko: ‘Dito ay nakasulat, nang may pahintulot ni Rasûlullah, ang gamot para sa karamdaman ni Ahmad Qastallânî.’ Nang magising ako, wala na ang aking karamdaman.” Sinabi rin ni Qastallânî: “Isang kaawa-awang batang babae ang tinamaan ng epilepsiya. Taimtim akong nagsumamo kay Rasûlullah para sa kanyang paggaling. Sa aking panaginip ay dinala sa akin ng isang tao ang jinn na nagpapasakit sa batang babae at nagsabi: ‘Ipinadala ito sa iyo ni Rasûlullah.’ Nagalit ako sa jinn at sinigawan ko ito. Nanumpa ito sa akin na hindi na nito sasaktan ang batang babae, at nagising ako. Nabalitaan ko pagkatapos na gumaling na ang batang babae sa kanyang epilepsiya.”

67. Sa Araw ng Paghuhukom, si Rasûlullah ang unang babangon mula sa libingan. Nakasuot siya ng kasuotan ng Paraiso. Sakay ng Burâq ay pupunta siya sa lugar ng Pagtitipon (mahshar). Hawak niya ang watawat na tinatawag na “Liwâ al-Hamd”. Ang mga propeta at ang lahat ng tao ay tatayo sa ilalim ng watawat na ito. Dahil sa isang libong taong paghihintay ay lubha silang magigipit. Isa-isang pupuntahan ng mga tao ang mga propetang sina Âdam, Nûh, Ibrâhîm, Mûsâ at ’Îsâ (’alaihimus-salâm) at hihilingin sa kanila na mamagitan upang simulan na ang pagtutuos. Ang bawat isa sa kanila ay magdadahilan, sasabihing nahihiya at natatakot sila sa Allâhu ta’âlâ, at iiwasan nilang mamagitan. Pagkatapos ay pupuntahan nila si Rasûlullah at magsusumamo sa kanya; siya ay magpapatirapa (sajda) at mananalangin, at tatanggapin ang kanyang pamamagitan. Una ay tutuusin ang kanyang umma; sila ang unang tatawid sa Sirât at sila ang unang papasok sa Paraiso. Saanman sila magtungo, liliwanagin nila ito ng nûr.

Kapag tumatawid si Hadrat Fâtima sa Sirât, sasabihin: “Ipikit ng lahat ang kanilang mga mata! Dumarating ang anak na babae ni Muhammad ’alaihis-salâm.”

68. Ang pangalan ng antas (maqâm) na kinaroroonan ni Rasûlullah sa Paraiso ay Wasîla. Ito ang pinakamataas na antas ng Paraiso. Naroon ang ugat ng punong Sidrat al-Muntahâ, na ang bawat isa sa mga sanga nito ay umaabot sa bawat isang nasa Paraiso. Sa pamamagitan ng mga sangang ito darating ang mga biyaya sa mga naninirahan sa Paraiso.

69. Sa adhân na binibigkas para sa salât noong panahon ni Âdam ’alaihis-salâm, binibigkas din noon ang pangalan ni Muhammad ’alaihis-salâm.

70. Sa Tawrât, sa Injîl at sa Zabûr ay inilarawan at pinuri sa magagandang katangian si Muhammad ’alaihis-salâm, ang kanyang apat na khalîfa, ang kanyang mga Sahâba at ang ilan sa kanyang umma. Hinango ng Allâhu ta’âlâ mula sa Kanyang pangalang Mahmûd ang salitang “Muhammad” at ipinangalan ito sa Kanyang Habîb. Ibinigay rin ng Allâhu ta’âlâ sa Kanyang Habîb ang mga pangalang Ra’ûf at Rahîm mula sa Kanyang sariling mga pangalan. 71. Noong siya’y tatlong taong gulang, nang ipabatid sa kanya ang pagkapropeta sa edad na apatnapu, at nang dalhin siya sa Mi’râj sa edad na limampu’t dalawa, binuksan ng mga anghel ang kanyang dibdib. Hinugasan nila ang kanyang puso ng tubig ng Paraiso sa loob ng isang palangganang dala nila mula sa Paraiso. 72. Nakita niya ng kanyang mga mata ang pitong bituin sa kumpol ng mga bituing tinatawag na “Thurayyâ”, na nasa tabi ng konstelasyong Thawr (ang Toro), at ipinabatid niya ang bilang ng mga ito. Ang kumpol ng mga bituing ito ay tinatawag ding Parvîn at Ülker. 73. May mga uminom ng dugo ng kanyang hijâma. Nang inumin ito ng isa, sinabi niya: “Hindi siya susunugin ng apoy ng Impiyerno.” 74. Isa sa kanyang mga dakilang himala ang pagdadala sa kanya sa Mi’râj. Sakay ng hayop ng Paraiso na tinatawag na Burâq, dinala siya mula sa Mecca hanggang sa Jerusalem. Mula roon ay dinala siya sa mga langit at sa ’Arsh. Ipinakita sa kanya ang mga kamangha-manghang bagay. Nakita niya ang Allâhu ta’âlâ ng mga mata ng kanyang ulo sa paraang hindi maaaring malaman. (Ngunit ang pagkakitang ito ay naganap sa labas ng daigdig ng materya, ibig sabihin sa daigdig ng Kabilang-buhay.) Sa isang iglap ay ibinalik siya sa kanyang bahay. Ang himala ng Mi’râj ay hindi ipinagkaloob sa alinmang ibang propeta.

75. Naging fard sa kanyang umma ang bumigkas ng salât at salâm para sa kanya nang minsan sa kanilang buhay. Ang Allâhu ta’âlâ at ang mga anghel ay nagpapadala rin ng salât at salâm sa kanya.

“Nais kong maging propetang lingkod” Hadîth sharîf

76. Sa gabi, gising man o tulog, mag-isa man o kasama ng marami, naglalakbay man o nasa bahay, nasa digmaan man, tumatawa man o umiiyak, ang kanyang pinagpalang puso ay laging kasama ng Allâhu ta’âlâ. At sa ilang sandali naman, ito ay kasama ng Allâhu ta’âlâ lamang.

Upang magampanan niya ang kanyang mga tungkulin sa mundo at maibaling ang kanyang pinagpalang puso sa daigdig ng sangkatauhan, lumalapit siya sa kanyang asawa na si ’Âisha (radiy-Allâhu ’anhâ) at sinasabi: “O ’Âisha! Kausapin mo ako nang kaunti (upang manumbalik ako sa aking sarili)”, at pagkatapos niyon ay pumupunta siya sa kanyang mga Sahâba upang magpayo at gumabay. Isinasagawa niya sa bahay ang sunna ng salât sa madaling-araw, at matapos makipag-usap nang kaunti kay ’Âisha (radiy-Allâhu ’anhâ), pumupunta siya sa masjid upang pangunahan ang kanyang mga Sahâba sa fard. Ang kalagayang ito ay kabilang sa mga natatanging katangian ng pagkapropeta (khasâ’is). Kung lumabas siya nang hindi nakikipag-usap kay ’Âisha (radiy-Allâhu ’anhâ), wala sanang makatitingin sa kanyang mukha dahil sa mga banal na pagpapakita (tajalliyât) at sa mga nûr. 77. Hindi niya hinangad ang ranggo at ang kapangyarihan; ang pagkapropeta at ang kahirapan ang kanyang ninais. Isang umaga, habang nakikipag-usap kay Jibrîl ’alaihis-salâm, sinabi niya na nang gabing iyon ay wala silang kahit isang subong makakain sa bahay. Nang sandaling iyon, dumating si Isrâfîl ’alaihis-salâm at nagsabi: “Narinig ng Allâhu ta’âlâ ang inyong sinabi at ipinadala Niya ako. Kung nanaisin ninyo, ang bawat batong hawakan ng inyong kamay ay magiging ginto, pilak o esmeralda. Kung nanaisin ninyo, maging propeta kayo bilang hari.” Tatlong ulit na sinabi ni Rasûlullah: “Nais kong maging propetang lingkod.”

78. Ang ibang mga propeta (’alaihimus-salawâtu wat-taslîmât) ay naging propeta sa isang takdang panahon at sa isang takdang bayan. Ngunit si Muhammad ’alaihis-salâm ay isinugo bilang propeta sa lahat ng tao at jinn sa daigdig hanggang sa Araw ng Paghuhukom. May mga iskolar ding nagpabatid na siya rin ang propeta ng mga anghel, ng mga hayop, ng mga halaman at ng mga bagay na walang buhay, sa madaling salita, ng lahat ng nilikha.

79. Lumaganap sa lahat ng nilikha ang kanyang awa at kapakinabangan. Malinaw ang kanyang kapakinabangan sa mga mananampalataya. Ang mga di-mananampalataya noong panahon ng ibang mga propeta (’alaihimus-salawâtu wat-taslîmât) ay pinarurusahan at nililipol sa mundong ito. Ang mga hindi sumampalataya sa kanya ay hindi pinarusahan sa mundong ito. Isang araw ay sinabi niya kay Jibrîl ’alaihis-salâm: “Ipinabatid ng Allâhu ta’âlâ na ako ay awa sa mga sanlibutan. Nakatanggap ka rin ba ng bahagi mula sa aking awa?” Sinabi ni Jibrîl: “Sa harap ng kadakilaan at kakila-kilabot na kamahalan ng Allah, lagi akong nababalot ng takot kung ano ang magiging katapusan ko. Nang dalhin ko ang mga âyat na nagpapabatid na ako ay mapagkakatiwalaan (amîn) (ang ika-20 at ika-21 na âyat ng sûra at-Takwîr), naligtas ako sa matinding takot na iyon dahil sa papuring ito, at napanatag ako. May awa pa bang higit na dakila kaysa rito?” 80. Ninais ng Allâhu ta’âlâ na masiyahan si Muhammad ’alaihis-salâm. (Gaya ng aming ipinabatid sa ika-35 na kagalingan, ibibigay ng Allâhu ta’âlâ ang kanyang naisin hanggang sa siya ay masiyahan. Ipinabatid ito sa sûra ad-Duhâ.)

81. Sinasabi sa “Mawâhib-i Ladunniyya” na tanyag ang hadîth na ito: “Hiniling ko sa aking Panginoon na huwag magkaisa ang aking umma sa pagkaligaw (dalâla). Tinanggap Niya ito.”

Sa isa pang hadîth sharîf ay sinabi niya: “Iniligtas kayo ng Allâhu ta’âlâ sa tatlong bagay. Ang una: iniligtas Niya kayo sa pagkakaisa sa pagkaligaw. Ang ikalawa: ang namatay sa isang nakahahawang sakit ay makakamit ang gantimpala ng martir. Ang ikatlo: kapag sumaksi ang dalawang matuwid na Muslim para sa isang Muslim at nagsabing: ‘Siya ay mabuti’ (kilala namin siya bilang mabuti), papasok ang Muslim na iyon sa Paraiso.”

Sa isang hadîth sharîf ay sinabi niya: “Ang pagkakaiba-iba ng opinyon ng aking mga Sahâba ay awa para sa inyo” at “Ang pagkakaiba-iba ng opinyon ng aking umma (ang paghahati nila sa mga madhhab sa usapin ng mga gawain) ay awa.” Ang kanyang umma, habang nagsisikap na matagpuan ang tama, ang katotohanan, ay nagkakaroon ng pagkakaiba-iba ng opinyon. At ang pagsisikap nilang ito ay nagiging dahilan ng awa. Dalawang uri ng tao ang tumanggi sa hadîth sharîf na ito: ang isa ay ang mâjin, at ang ikalawa ay ang mulhid. Ang mâjin ay ang mandarayang ginagawang kasangkapan ang relihiyon para sa makamundong pakinabang. Ang mulhid naman ay ang ligaw na nagiging kâfir sa pagbibigay ng kahulugan sa mga marangal na âyat ayon sa makamundong interes. Sinabi ni Yahyâ ibn Sa’îd: Ang mga iskolar ng Islam ay nagpapagaan. Sa iisang bagay, ang isa ay nagsabing “halâl” at ang iba ay nagsabing “harâm”. Ang tinawag nilang halâl para sa mga taong matuwid ay tinawag nilang harâm sa panahon ng katiwalian. Gaya ng ipinakikita ng mga hadîth sharîf sa itaas, ang ijmâ’ al-umma, ibig sabihin ang pagkakaisa ng salita ng mga iskolar na tinatawag na mujtahid, ay kabilang sa adilla-i shar’iyya. Ibig sabihin, ito ay isa sa apat na pinagmumulan ng kaalamang panrelihiyon, at ang apat na madhhab ay totoo. Ang mga madhhab ay awa ng Allâhu ta’âlâ para sa mga Muslim. 82. Ang pinagpalang mga anak na babae at mga asawa ni Rasûlullah (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhunna) ang pinakadakila sa mga babae ng mundo. Gayundin, ang lahat ng kanyang Sahâba, maliban sa mga propeta, ang pinakadakila sa lahat ng tao. Ang kanyang mga lungsod, ang Makka al-Mukarrama at pagkatapos ang Madîna al-Munawwara, ang pinakamahalagang lugar sa ibabaw ng lupa. Sa isang rak’a ng salât na isinagawa sa kanyang marangal na masjid ay isinusulat ang gantimpala ng isang libong rak’a. Gayundin ang para sa ibang mga pagsamba.

Ang pagitan ng kanyang libingan at ng kanyang minbar ay isang hardin ng Paraiso. Sinabi niya:

“Ang dumalaw sa akin pagkatapos ng aking kamatayan ay tulad ng dumalaw sa akin habang ako’y buhay. Ang mananampalatayang mamatay sa isa sa Haramayn ay bubuhaying muli sa Araw ng Paghuhukom nang ligtas.” Ang mga lungsod ng Mecca at Medina ay tinatawag na Haramayn. 83. Ang lahi ng bawat isa ay nagpapatuloy sa pamamagitan ng kanyang anak na lalaki. Ngunit ang lahi ni Muhammad ’alaihis-salâm ay nagpapatuloy sa pamamagitan ng kanyang anak na babaeng si Fâtima. Ipinabatid din ito sa isang hadîth sharîf. 84. Ang bawat tao ay may isang kasamang mula sa mga jinn. Ang shaytân na ito ay kâfir. Sa pamamagitan ng mga bulong (waswasa) ay sinisikap nitong agawin ang kanyang îmân at papagkasalain siya. Pinasampalataya ng Rasûl ’alaihis-salâm ang jinn na kanyang kasama.

85. Nang malapit nang pumanaw si Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam), dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm, dala ang salâm mula sa Allâhu ta’âlâ, at sinabing kinukumusta siya ng Allâhu ta’âlâ. Ipinabatid niya sa kanya na siya ay papanaw, at nagbigay siya ng napakaraming magandang balita para sa kanya at sa kanyang umma.

Kapalit ng alabok ng inyong paa’y di ko kukunin ang daigdig, yâ Rasûlallah!
Sa isang hibla ng inyong buhok, pitong langit ay di ko ipagpapalit, yâ Rasûlallah!
Ang hangad ng Siddîq ay iisang pagkakamali ninyo, yâ Rasûlallah!
Ang mithi ni Irfân ay maging alabok sa inyong paanan, yâ Rasûlallah!