PAUNANG SALITA

Bismillâhir-rahmânir-rahîm.

Papuri sa Allâhu ta’âlâ, at walang-hanggang pasasalamat sa mga biyaya at kabutihang ipinagkakaloob Niya… Nawa’y igawad ang mga panalangin at salâm sa Kanyang minamahal na Propeta na si Muhammad ’alaihis-salâm – ang pinakamaganda, ang pinakamabuti at ang pinakadakila sa mga tao sa bawat aspeto – at sa lahat ng kanyang mga Sahâba, na pinarangalang makita ang kanyang magandang mukha at marinig ang kanyang mga salitang kapaki-pakinabang, kaya’t sila ang naging pinakamahalaga sa lahat ng tao, at gayundin sa lahat ng sumusunod sa kanilang mga yapak…

Ang gumagayak at nagpapaganda sa mga tao, ang dahilan kung bakit sila minamahal at iginagalang, ay ang kanilang kagandahang-asal. Walang ranggo, katungkulan, kayamanan o anupamang bagay ang makapapalit sa kagandahang-asal.

O pinakadakila sa lahat ng nilikha! O minamahal ng Lumikha! O pinuno ng mga propeta, bukal ng lahat ng kabutihan, pinakamabuti sa mga tao at pinagmumulan ng lahat ng kadakilaan, O aming marangal na Propeta! Hindi namin tinatangkang purihin kayo; sa inyo nagkakaroon ng halaga ang aming mga isinusulat.

Yâ Rasûlallah! Wala akong lakas na kayo’y purihin,
Kaming lahat ay nilikha alang-alang sa inyo.

Si Muhammad ’alaihis-salâm ay ang rasûl ng Allâhu ta’âlâ, ang sayyid, ang pinuno ng mga anak ni Âdam. Sa Araw ng Paghuhukom, siya ang pinakamapagbigay sa lahat ng may mga tagasunod na maliligtas mula sa Impiyerno.

Sa Araw ng Paghuhukom, siya ang unang babangon mula sa libingan. Siya ang unang mamamagitan. Ang kanyang pamamagitan (shafâ’a) ang unang tatanggapin. Siya ang unang kakatok sa pinto ng Paraiso. Agad na bubuksan para sa kanya ang pinto. Ang watawat na tinatawag na “Liwâ al-Hamd” ay mapapasakamay niya. Si Âdam ’alaihis-salâm at ang bawat mananampalatayang dumating sa daigdig mula sa kanyang panahon hanggang sa Araw ng Paghuhukom ay mapapasailalim ng watawat na ito.

Sa isang hadîth sharîf ay sinabi niya: “Sa Araw ng Paghuhukom, ako ang sayyid ng mga nauna at ng mga huli. Ipinahahayag ko ang katotohanan, hindi ako nagmamalaki.” Sa isa pang hadîth sharîf: “Ako ang habîb ng Allâhu ta’âlâ, ang Kanyang minamahal. Ako ang pangulo ng mga propeta. Hindi ko ito sinasabi upang magmalaki.”

Sa lahat ng mawlid na isinulat sa iba’t ibang wika ng Islam, nakasulat na ang ina at ang ama ng ating Propeta ay lubos na dalisay. Sa isang hadîth sharîf na nasa “Bukhârî-i Sharîf”, ang pinakamahalaga at pinakatumpak na aklat pagkatapos ng Qur’ân al-karîm, sinabi ng ating Propeta: “Dinala ako sa mundo mula sa pinakamabubuti, mula sa mga hinirang sa mga taong nabuhay sa bawat siglo at sa bawat panahon.”

Siya rin, na laging nagsasabi ng katotohanan (’alaihis-salâtu was-salâm), ay nagsabi: “Ako ang huli sa mga propeta (’alaihimus-salâm); hindi ako nagmamalaki. Ako si Muhammad, ang anak ni ’Abdullah. Nilikha ng Allâhu ta’âlâ ang mga tao. Nilikha Niya ako mula sa pinakamabuti sa mga tao. Hinati ng Allâhu ta’âlâ ang mga tao sa mga pangkat. Inilagay Niya ako sa pinakamabuti sa mga ito. Pagkatapos ay hinati Niya ang pinakamabuting pangkat na ito sa mga tribo. Inilagay Niya ako sa pinakamabuting tribo. Pagkatapos ay hinati Niya ang pamayanang ito sa mga sambahayan. Dinala Niya ako sa mundo mula sa pinakamabuting sambahayan, ibig sabihin, mula sa pinakamabuting pamilya. Ako ang pinakamabuti sa mga tao. Ako ay mula sa pinakamabuting pamilya. Sa Muling Pagkabuhay (qiyâma), kapag tahimik ang lahat, ako ang magsasalita. Kapag wala nang sinumang makakilos, ako ang mamamagitan para sa kanila. Kapag wala nang pag-asang natitira sa sinuman, ako ang magdadala sa kanila ng magandang balita. Sa araw na iyon, ang bawat kabutihan, ang lahat ng uri ng tulong at ang susi ng bawat pinto ay nasa akin. Ang Liwâ al-Hamd ay nasa aking kamay. Ako ang pinakamabuti, ang pinakamapagbigay at ang pinakamahusay sa mga tao. Sa araw na iyon, libu-libong tagapaglingkod ang nasa ilalim ng aking utos. Sa Araw ng Paghuhukom, ako ang imam ng mga propeta, ang kanilang mangangaral, at ang mamamagitan para sa kanilang lahat. Hindi ko ito sinasabi upang magmalaki. Ipinahahayag ko ang katotohanan. Tungkulin kong ipahayag ang katotohanan. Kung hindi ko ito sasabihin, hindi ko matutupad ang aking tungkulin.”

Kung wala siya (’alaihis-salâtu was-salâm), hindi sana lumikha ang Allâhu ta’âlâ ng anuman; hindi sana nahayag na Siya ang Panginoon (Rabb), na Siya ang Sinasamba (ma’bûd). Habang si Âdam ’alaihis-salâm ay nasa pagitan pa ng tubig at lupa, ibig sabihin, habang minamasa pa ang kanyang putik, si Muhammad ’alaihis-salâm ay propeta na.

Dahil si Muhammad ’alaihis-salâm ay ang mahbûb (minamahal) ng Allâhu ta’âlâ, ang sinumang sumusunod sa kanyang mga yapak ay umaangat sa antas ng pagiging minamahal. Sapagkat ang muhibb, ibig sabihin, ang nagmamahal, ay nagmamahal din sa sinumang makitaan niya ng pag-uugali at ng mga katangian ng kanyang minamahal.

Ang sinumang sumampalataya sa gayong Propeta, na siyang sayyid at pinakadakila sa buong sangkatauhan, at tumahak sa kanyang landas, ay tiyak na magiging pinakamabuti sa mga umma. Ang magandang balita para sa kanila ay ang ikasandaan at sampung âyat ng sûra Âl ’Imrân, na may kahulugang “Kayo ang pinakamabuti, ang pinakamahusay sa mga umma, sa mga may relihiyon!” Ang hindi sumasampalataya sa kanya, ang hindi nakauunawa sa kanya at nag-aakalang siya ay gaya lamang nila, ay ang pinakamasama sa mga tao. Sila ang itinuturo ng ikasiyamnapu’t pitong âyat ng sûra at-Tawba, na may kahulugang “Ang mga naninirahan sa disyerto, mga mangmang na matitigas ang puso, ay hindi sumasampalataya sa iyo. Ang karamihan sa kanila ay mga mapagkunwari.” Sa kasalukuyang kalagayan ng mundo, gaano kapalad ang mga pinarangalang sumunod sa kanyang dakilang sunna (sunnat-i saniyya), ibig sabihin, sa Islam!

Sa ikawalumpung âyat ng sûra an-Nisâ, ipinahahayag ng Haqq ta’âlâ na ang pagsunod kay Muhammad ’alaihis-salâm ay pagsunod sa Kanya. Ayon sa kahulugan ay sinabi: “Ang sinumang sumunod sa Rasûl ay sumunod na sa Allâhu ta’âlâ.” Sa ikapitong âyat ng sûra al-Hashr ay sinabi ayon sa kahulugan: “Tanggapin ninyo ang dinala sa inyo ng Aking Rasûl, at lumayo kayo sa kanyang ipinagbawal!” Ang marangal na âyat na ito ay nagpapakita na kailangang sundin ang Islam. Sa ikaapat na âyat ng sûra al-Qalam, sinabi ng Allâhu ta’âlâ ayon sa kahulugan: “Katotohanang ikaw ay nasa dakilang pag-uugali (khuluq ’azîm)” (sûra al-Qalam, 68:4). At sa sûra al-Ahzâb ay sinabi Niya ayon sa kahulugan: “Nasa Rasûlullah ang magagandang halimbawa [na dapat sundin] para sa inyo” (sûra al-Ahzâb, 33:21).

Sa Kanyang awa, ipinagkaloob sa atin ng Haqq ta’âlâ ang pinakadakila sa mga biyaya sa pamamagitan ng paghirang sa atin bilang kanyang umma. Malinaw Niyang ipinahayag na kailangang sumunod sa kanya at tumalima sa kanya. Gaano man natin purihin at pasalamatan ang ating Kataas-taasang Panginoon dahil sa napakadakilang biyayang ito, kulang pa rin.

Isinasalaysay ng akdang ito ang buhay, ang kagandahang-asal, ang mga himala (mu’jiza) at ang mga kabutihan ng ating minamahal na Propeta Muhammad ’alaihis-salâm, ang tunay na gabay ng buong sangkatauhan, at ipinahahayag nito na ang pagsunod sa kanya ay isa sa pinakamahahalagang tungkulin para sa kaligayahan sa relihiyon at sa mundo.

Kung nais nating maging kapaki-pakinabang na tao para sa ating sarili, sa ating pamilya, sa ating bayan at sa ating bansa, sundin natin si Muhammad ’alaihis-salâm. Sundin natin siya, upang magtamo tayo ng kapanatagan at kaligayahan kapwa sa mundong ito at sa kabilang daigdig.

Nawa’y punuin ng Haqq ta’âlâ ang puso nating lahat ng pag-ibig sa ating minamahal na Propeta Muhammad ’alaihis-salâm, at panatilihin tayo sa tamang landas na itinuro ng mga iskolar ng Ahl as-Sunna! Âmîn!

Prof. Dr. Ramazan Ayvallı